Hasard

Geen nieuws is goed nieuws. Behalve in Frankrijk. In de nieuwkomerswereld van aanvragen, dossiers, formulieren, cartes etcetera. Hier betekent een radiostilte van enkele weken meestal dat er geen ruk gebeurd is. Dus besluit ik de garage maar eens te bellen aan wie we hebben toevertrouwd een carte grise aan te vragen. Deze keer voor onze oude Citroën die nog steeds op een Nederlands kenteken staat.

Die gele hesjes lopen onder andere te hoop tegen de (inderdaad) hoge dieselprijs, maar even voor de volledigheid: je betaalt hier een éénmalig bedrag van 100 zoveel euro belasting bij de aanschaf of import van een tweedehands brandstofslurper en dat is het. Niks geen periodieke motorrijtuigenbelasting die vier keer per jaar een flink bedrag van je rekening aftikt. Het is dus goed voor onze portemonnee om die gele nummerborden te laten vervangen door witte Franse. En het voelt ook anders, zo’n mooi fris wit kenteken aangevuld met 32 (departementaal nummer) van ‘onze’ Gers en het rood-gele embleem van ‘onze’ regio ‘Occitanie’. Het voelt goed. Als erbij horen. Onderdeel vormen. Zo simpel kan het zijn.

32.jpg

Hoewel ik, zoals jullie wellicht gelezen hebben, een  ervaren carte grise aanvrager ben, moeten we dit keer uitwijken naar de diensten van een derde. We hebben namelijk nog geen definitief fiscaal nummer en kunnen daarom geen buitenlandse auto om laten klappen. Vraag me niet waarom. Echt, hoe vaak ik niet vraag “Pourquoi?” Of beter “Pourquoi pas?” want meestal is er iets niet mogelijk. Gevolgd door “je ne comprends pas (du tout!)”, want ik snap het dan ook echt niet vanuit mijn simpele boerenlogica. Maar helaas, het mag niet baten. De Franse (en sowieso bijna alle) administratieve logica is en blijft onnavolgbaar. Het enige dat wel voorspelbaar is, is dat je altijd een berg documenten moet aanleveren. En dat er altijd minimaal één vereist document is, dat je niet hebt. Meestal eentje van de ‘dat verzin je niet’ soort. Zoals een handgeschreven en ondertekende brief van je man waarin hij bevestigt dat je zijn vrouw bent en bij hem inwoont. Of het oude polisnummer van de verzekering van je vorige, reeds lang verkochte Nederlandse voiture. Of een officieel document van lokale overheidswege waaruit blijkt dat je in Nederland echt woonde op je oude adres. Het valt me nog mee dat ze geen DNA bewijs vragen voor het feit dat we ‘beweren’ dat Stijn en Carlijn onze kinderen zijn.

Pim heeft de hele zwik vereiste documenten een paar weken geleden aangeleverd bij de garage en het duurt ‘ongeveer een maand duren’ voordat de begeerde carte grise bemachtigd is. De tijdelijke verzekering van 1 maand die we voor onze Nederlandse bolide hebben kunnen lospeuteren bij m’n vriendin Valérie van Allianz verloopt op 9 december. Allsecur en Interpolis hadden ons al fijntjes laten weten dat ze geen auto’s meer verzekeren die ‘woonachtig’ zijn in een ander land. Heel vreemd, iedere Brit rijdt hier nog met een Brits kenteken maar het zgn. internationaal en Europees georienteerde Nederland hanteert haar landsgrenzen als de grenzen van al het mogelijke op verzekeringsvlak. Ok dan niet, houdoe en bedankt.

Hier genoeg aanbod. Iedere verzekeringsmaatschappij heeft in ieder dorp een vestiging. Hier begrijp ik wèl naar wie, wat, waar een groot deel van ons premiegeld gaat. Als daarmee Valérie een baan heeft, vind ik het gescheten. Ouderwets, niet van deze tijd? Weet ik nog niet zo net. Het werkt prettig, je kunt gewoon binnenstappen en in ons geval Valérie verwelkomt me vriendelijk en vraagt geïnteresseerd hoe het met de kinderen op school gaat. Ze regelt de dingen snel en met heel veel begrip. Dat is beter dan de ervaringen die ik tot nu toe in Nederland heb gehad. Daar word ik standaard eerst tien minuten in de wacht gezet, met een altijd irritant muziekje. Vervolgens krijg ik dan een anonieme persoon te spreken die me net weer iets anders vertelt of belooft dan de vorige of volgende medewerker die ik spreek. Voelt als overgeleverd zijn aan, als willekeur. Normaliter verzekert Allianz alleen ‘Franse’ auto’s maar Valérie snapt verbazingwekkend goed dat de aanvraag voor de carte grise ‘en cours’ is en dus per definitie nog (best lang) op zich laat wachten. Ze regelt tussen de regels door een tijdelijke groene verzekeringskaart. Hoewel een Citroën ís natuurlijk ook een Franse auto.

‘Nog niks gehoord’ zegt Pim als ik hem van de week vraag of we al iets gehoord hebben van de garage. Hij denkt dat de carte grise onderhand wel geregeld zal zijn. Ik heb een net iets minder groot vertrouwen in de Frans-administratieve mensheid en besluit een telefoontje te wagen aan de garage die het moet fixen. Die 9 december nadert snel.

“Aaah madame Ottttt!” Nee niet echt, maar vooruit. Voor het gemak zeg ik heel vaak dat ik madame Otte ben, toch net iets sneller spellen dan die ‘vuh aah enne duuh uuuh enne Haschje oooh uu tée. Mijn gemakzucht wint het van mijn ‘principes’, wat te denken geeft.

“Madame, ik had u nèt willen bellen! Er ontbreekt namelijk een document voor de registratie”. Ja natuurlijk, als ik het niet dacht. “U heeft een controle technique Français nodig”. Huh? Nee, die hebben we helemaal niet nodig. De APK uit Nederland stamt van 17 juni en een willekeurige ‘controle technique’ binnen onze fijne EU is zelfs in Frankrijk geldig, mits minder dan 6 maanden geleden gedaan. Ook dat tijdsframe wordt wat krap.  Als we nog even in dit tempo doorgaan, overschrijden we ook die deadline. Dat is niet de bedoeling. Er is ons namelijk al fijntjes gemeld dat onze wagen zo’n Franse controle niet gaat overleven. Beaucoup d’argent kost het om de vele gebreken te verhelpen die opeens geconstateerd zijn. Of die Franse garages hebben een slimmer verdienmodel of die auto heeft het verslepen van een overvol geladen aanhanger ternauwernood overleefd.

Nondeju (veel Nederlandse woorden zijn afgeleid van het Frans). Los van het feit dat ik ontstemd ben over het feit dat mevrouw die kentekenregeltjes overduidelijk minder goed kent dan wij, balt mijn ongenoegen zich vooral samen rondom een ander ‘puntje’. Hoe kan het dat we dit nu pas horen, omdat ik toevallig háár bel. Waarom heeft zij óns niet gebeld? Al de papieren zijn al weken in haar bezit en ik weet als ervaringsdeskundige dat je binnen een dag digitaal reactie krijgt als er documenten ‘manquent’.

Ik zeg dat het wel héél erg toevallig is dat we dit nu te horen krijgen, net nu ik haar bel. Ze zegt dat ik haar nét voor ben, want ze wilde ons al bellen. Ja, het is gewoon allemaal erg toevallig. Als ik een beetje pissig ben, komen die Franse zinnen er best makkelijk uit moet ik zeggen. Net als wanneer ik wat biertjes of wijntjes op heb, dan spreek ik ook veel vloeiender. In alle talen (soms door elkaar) overigens. De schroom valt weg denk ik. Of het mechanisme van eerst nadenken (in dit geval vertalen) en dan pas doen (uitspreken). Dat mechanisme is bij mij sowieso al minder sterk ontwikkeld dan bij anderen. De optie van m’n mond houden, de woorden die op mijn tong liggen, inslikken. Of er nog even op kauwen in plaats van ze meteen uit te spuwen. Die mogelijkheid komt op momenten van ‘emotie’ helaas zelden in me op. Ja, daar mag je zeker iets van vinden want dat is inderdaad niet altijd fijn voor de ontvanger in kwestie. Net iets te overrompelend. Te direct, te veel. Te.

“Wanneer heeft u te horen gekregen dat dat document ontbreekt”, vraag ik haar. “Nou, gisteren”. “Gisteren? Zo, dat is wel heel erg ‘hasard’”. Wellicht klink ik wat cynisch, maar ik geloof nu eenmaal niet in toeval. “Ja, of misschien was het een paar dagen geleden” herinnert ze zich bij nader inzien. Aha, dat lijkt me waarschijnlijker. Ik leg haar uit dat we haast hebben, want de verzekering loopt bijna af. Ik herhaal nog maar eens dat die Nederlandse APK prima voldoet. Ze gaat op haar beurt ook in de repeteerstand en meldt dat we die Franse contrôle technique moeten hebben. Dit schiet niet op. We nemen afscheid.

Le hasard est le principe déclencheur d’événements non liés à une cause1. Il peut être synonyme de l’« imprévisibilité », de l’« imprédictibilité », de fortune, de destin, ou lié aux mystères de la providence2

Ik vraag het nog eens aan Pim, check internet en bel haar terug. “Op immatriculation.ants.gouv.fr/staat daar en daar precies wat ik u net heb verteld, kijkt u even mee?” Ze geeft aan dat zij er niet over gaat, dat het niet aan haar is. Ik geef aan dat zij betaald wordt om dit voor ons te regelen. Ik doe de dringende suggestie deze informatie met enige spoed te delen met de organisatie die de carte grises afgeeft. Dat we anders genoodzaakt zijn ons heil elders te zoeken en de opdracht te annuleren. Het blijft even stil…die komt binnen. Reputatieschade moeten we niet hebben in dit tijdperk van verwoestende sterretjesrecensies. “Ik bel u z.s.m. terug mevrouw”. Ik ben benieuwd. Na een uurtje belt ze. “Madame Ot, ik heb gebeld met de organisatie en ze hebben een en ander gedeblokkeerd. U kunt vanmiddag uw voorlopig kentekenbewijs komen halen. Neem jullie auto mee, dan zetten we de nieuwe nummerborden er meteen op.”

Wow, dit is opeens heel snel. Wonderen bestaan dan dus weer wèl! Pim en ik rijden licht verbouwereerd naar de garage. De mevrouw in kwestie verwelkomt ons. We schudden elkaar de hand. We praten wat over koetjes en kalfjes. De nummerborden worden ondertussen vervangen. Bij het afscheid kijkt ze me indringend aan. “U geloofde me niet hè?” Pardon!? Zo’n rechtstreekse had ik niet verwacht. Al helemaal niet uit deze – met beleefdheden omfloerste – Franse hoek. Dit is wel héél direct. Hmmm, zo smaakt dus een koekje van eigen deeg. “Ah, c’était hasard” antwoord ik. En weg rijden we in onze nu echt 100% Franse bolide.

 

citroenfr.jpeg

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close