Tijd

Een verplaatsing van huis en haard biedt de uitgelezen kans om je eens veel en goed te verwonderen. Geweldig! Ik ben vreemdeling in Frankrijk en vind bepaalde zaken hier in eerste instantie eigenaardig op z’n minst. Maar gaandeweg merk ik ook dat ik op sommige oordelen terugkom en m’n meningen bijstel. Vooroordelen, vooringenomenheid?

Van de andere kant wakkeren al die ‘gilets jaunes’, die brede beweging van opstand, een gedoofd gewaand revolutionair vuurtje in me aan. ‘Remonter le temps’ hoor ik eens in de zoveel tijd op onze lokale ‘Atomic Radio’. Nou, zo voelt het dus een beetje. Terwijl ik de afgelopen 10-15 jaar flink aan het liberaliseren was qua politieke voorkeur. Maar ik ben wel een beetje klaar met de uitwassen van dit uit de hand gelopen (groot)kapitalisme. Als we vanuit de EU dáár nou eens wat aan gaan doen, dan draaien die lieve Engelsen de Brexit wie weet ook nog wel terug. Jammer dat het in Parijs gisteren uit de hand gelopen is, want dat helpt de zaak van de mensen hier – ver weg van dat noordelijke centrum van macht – absoluut niet. Ik hoop van harte dat deze beweging niet gekaapt wordt door Le Pen en co.

Dit hele gebeuren van die verhuizing maakt me in ieder geval lekker wakker. Verandering van omgeving, van focus, van perspectief. Misschien ook gewoon ‘de ouderdom’ die wijsheid brengt, of beter gezegd een groeiend besef van onwetendheid (erg rustgevend op de een of andere manier). Of mijn nieuwe bril want die is varifocus. ‘Progressive’ noemen ze dat hier, als een onafwendbaar proces van aftakeling met een definitief slecht einde. Hoe dan ook, ik vind het wel prettig zo’n verhoogde staat van alertheid.

We wonen hier nu zo’n maand of 4, de kinderen zijn al flink ‘en route’ in het schooljaar. Echt wel een heftige tijd voor ze. Met veel tranen, veel ‘waarom (moesten jullie ons fijne leventje zo nodig overhoop halen )?’ en veel frustraties door gebrek aan verstaan en begrijpen, moeite met communiceren. Dat wekt  veel gevoelens van schuld en machteloosheid op kan ik je vertellen. Ikzelf had de boel wellicht allang gesaboteerd, maar zij niet. Onze bikkels, we hebben zwaar respect voor ze. Ze worstelen kleine man- en vrouwmoedig voort. Ondertussen zijn onbewust de ‘arrête’ en ‘ta gueule’-s allang niet meer van de lucht. Dus dat komt uiteindelijk wel goed. Heeft alleen wat tijd nodig.

Pim en ik hebben onze draai verbazend snel gevonden, ik voel me hier raar genoeg al thuis. Daar had ik bij eerder verhuizingen jaren voor nodig en soms bleef het gevoel zelfs helemaal uit. We hebben nieuwe mensen ontmoet, kennis(sen) gemaakt. Sommigen zijn hier geboren en getogen, een flink deel ook ‘étrangers’, want we zijn niet de enigen die bedacht hebben dat ‘le bonheur est dans le Gers’. Ja, ook dat cliché blijkt waar, je trekt automatisch naar elkaar toe als je samen ‘vreemd’ of ‘nieuw’ bent. Naast uiteraard een aantal Nederlanders en Belgen vooral ook beaucoup d’Anglais hier. Heerlijk, ik hou van mensen die de boel en vooral zichzelf flink kunnen relativeren. Daar voel ik me bij op m’n gemak. Wat dat betreft lijken de Fransen op het eerste gezicht zichzelf wat serieuzer te nemen, maar misschien is dat maar schijn. Kom ik vanzelf achter.

Wat valt me dan op in deze eerste vier maanden? Wat zijn onze eerste indrukken? Tijd voor een kleine tussentijdse evaluatie. Hier doen ze trouwens ook veel aan ‘evaluations’. Het klinkt heel zacht en onschuldig, maar het zijn serieuze schriftelijke overhoringen en proefwerken (worden die termen eigenlijk nog gebruikt?), waarbij de puntentelling tot 20 gaat. Als je een 10 hebt, ben je dus niet briljant, maar ‘gemiddeld’ (ook prima). Niet te verwarren dus met de ‘onvoldoende’ die de 5 in Nederland betekent.

We hebben de stap om te verhuizen niet zonder reden gezet. We wilden meer natuur en meer rust, meer ‘nu genieten tijd’, een voor ons waardevoller leven. En daarmee hebben we weloverwogen ook afscheid genomen van een en ander. Fors minder inkomen en dus dito uitgaven, minder zeker- en voorspelbaarheid (hoewel dat zeer relatief is), minder automatische piloot, files, stress. Niet langer het juk van een hypotheek, van allerlei (vooral door mezelf opgelegde) verplichtingen en verwachtingen. Dat ruimt flink op.

Goed, wat me opvalt. Men heeft hier (en dan bedoel ik de Gers, la campagne, in de steden zal het misschien anders zijn) de prioriteiten op essentiële onderdelen van het leven beter op orde dan in Nederland. Althans als je het mij vraagt, de directeur van het CPB denkt er anders over. De basis van de Pyramide van Maslow wordt hier duidelijk serieus genomen en dito gekoesterd en onderhouden. Wat zijn nu echte levensbehoeften? Dan denken ze hier echt niet aan een 60-urige werkweek in een of andere kantoortuin, aan dat 10de paar hippe sneakers of aan het interieur dat per seizoen gerestyled moet worden. Want wat heeft dat te maken met ‘bon vivre’?

Wat heb je nodig om (goed) te leven? Nou, naast slaap en veiligheid, eten en drinken natuurlijk. Daar wijkt dan ook alles voor. Tussen 12 en 14 uur gaat de deur van het kantoor dicht, loopt de werkplaats leeg, zijn de luiken van de supermarkt dicht. De restaurants stromen vol. Tussen 12 en 14 uur koppelt iedereen ‘even’ los van het werk. Lijkt me zeer gezond en ook werkzaam tegen burnouts. Stukje lopen, verandering van omgeving, een ander gespreksonderwerp. Het ‘menu du jour’ wordt besteld, de karaffen water en wijn komen op tafel, die laatste trouwens minder frequent bij de jongere garde. Alles bij elkaar betaal je een euro of 12-14. Als je dat 5 keer per week doet, leidt dat toch tot een behoorlijke kostenpost. Althans voor Nederlandse begrippen, hier heeft eten zo te merken prioriteit en besteed men er een aanzienlijk deel van het inkomen aan.

menu.jpgIk heb ook nog niemand met zoiets als een broodtrommel gezien, daar past ook geen stokbrood in. Of iemand die even wat eten naar binnen hapt terwijl ie aan het werk is. Op school is er vanzelfsprekend ook iedere dag een 3 gangen menu. Met veel biologisch, groenten en fruit en toegegeven ook de nodige zoete toetjes want daar houden ze hier (gelukkig) ook van.

Het leven is hier op belangrijke onderdelen veel duurder. Groenten, fruit, kaas, de dagelijkse boodschappen, ze zijn prijzig. Ik schat in minimaal anderhalf keer zo duur als in Nederland. Veel lokaal, regionaal en ‘origine France’. Als het niet uit Frankrijk komt, benoemen ze het eufemistisch als ‘Transformé en France’, misschien hooguit van de ene vrachtwagen in de andere overgeladen, maar gevoelsmatig blijkbaar prettig. Trouwens, vegetarisch daar doen ze hier niet aan. Heb nog geen stukje ‘quorn’ of ‘vlees van de vegetarische slager’ kunnen ontwaren. Ze eten hier heel veel vlees. Wel verantwoord. Het hele beest ligt pontificaal in stukken uitgestald, van kop tot staart. Ook veel vis trouwens en oesters, die eten ze hier ook bij de vleet. Of het nu echt een zinnenprikkelend voedingsmiddel is weet ik niet, maar ik schat in dat ze het grif geloven. Romantici.

Ik ben niet naïef. Ik snap dat de mindere nadruk op materiële zaken hier in de eerste plaats te maken zal hebben met de afwezigheid van veel geld. Maar daarnaast geloof ik ook in een andere ‘prioritering’. Meer aandacht, tijd én geld naar lekker eten en drinken, naar samen zijn met vrienden, familie. En deels is het mindere belang van en nadruk op de nieuwste kleren, schoenen, ‘dingen’ waarschijnlijk ook gelegen in de afwezigheid van verleiding. Er zijn hier in een straal van 25 kilometer nauwelijks tot geen winkels. Geen Hema, Decathlon, of Ikea in de buurt. In de Intermarché kun je wel van alles kopen, ook kleding, maar de keuze is niet reuze.

Positief gevolg is dat als je nauwelijks aanbod hebt, je ook de vraag niet stimuleert. Ik heb hier op een paar nieuwe huissokken bij de Action na, nog geen geld uitgegeven aan kleding. Dat scheelt budget-technisch ook heel wat slokken op een borrel. Ik voel ook geen ‘druk’ om de nieuwste kleding te kopen, want iedereen loopt erbij zoals ik er zelf ook het liefst bij loop, namelijk ‘casual’. En dat gaat het makkelijkst in die half versleten spijkerbroek en die fleecetrui (ik weet het ‘niet hip, niet sexy’ maar Pim vindt me ondanks dat nog steeds aantrekkelijk, …zegt ie tenminste ;-).

Het doet er hier veel minder toe, hoe fijn is dat?! En als ik dan een keer gek wil doen, dan heb ik nog genoeg in de kast hangen. In Nederland ‘moest’ ik altijd eens in de zoveel weken iets nieuws kopen. Als verwennerij of ‘troost’ voor mezelf, omdat ik het nodig of op z’n minst wenselijk achtte. Bullshit natuurlijk. Dat noemen ze ook wel verslaving. Helaas is ‘Black Friday’ hier wel doorgedrongen en kregen we dat van alle kanten ‘in our face’, van de foldertjes in de bus, tot de reclame op internet en radio. Dat is minder.  Ik hoop dat we met z’n alle onze koopverslaving wat kunnen temmen. Lukt me hier in deze prikkelvrijer omgeving in ieder geval al een stukje beter, dus dat is winst.

Een wijntje weerstaan is hier juist weer extra moeilijk. Daar begin ik dan ook niet aan, maar dat begrijp je wel toch? Je kan niet overal tegelijk van ‘afkicken’ en trouwens het is helemaal niet onverdeeld slecht voor je gezondheid. Bovendien ondersteunen we onze buren, de kleine lokale wijnboeren. Maak je geen zorgen, uiteraard met mate (wat ben ik toch verstandig).

Nog een belangrijke factor die bijdraagt aan de kwaliteit van leven is tijd. On a le temps. Haast ben ik hier nog niet tegengekomen. Haast druist in tegen de manier van leven. Men is hier grotendeels afhankelijk van het land. De natuur is leidend hier en die heeft geen haast. Haast is letterlijk contraproductief. Je moet gewoon wachten, geduld hebben. Totdat de zon z’n werk heeft gedaan, de zonnebloemen vol van potentiële oliëen zijn. Ja en ook totdat die eenden klaar zijn om maigret de canards te worden. Het heeft geen zin om je te haasten. Je moet alleen klaar staan op het juiste moment. En dat is ook heel hard werken. Een kwestie van voorbereiden, zo goed mogelijke voorwaarden voor groei scheppen, de tijd nemen en het juiste moment pakken.

bisous.jpeg

Je merkt het aan alles, de tijd is hier veel meer voor ons, wij zijn er niet voor de tijd. Iedere (maar dan ook echt íedere) keer als je elkaar ziet, groet je elkaar met twee kussen en een ‘ça va’ gesprek.

Mannen geven iedere andere man die ze kennen, áltijd een hand en dan volgt ook dat gesprek. Niks op een afstandje je hand opsteken en een eenlettergreperige kreet uitstoten. Dat wordt hier volgens mij gewoon als uiterst onbeleefd beschouwd. Men loopt naar elkaar toe, het gesprek begint. De tijd staat even stil. Je onderdeel voelen van een gemeenschap, het hebben van sociale contacten is óók een essentiële levensbehoefte. Tijd nemen voor elkaar, om je op de hoogte te stellen van allerhande ontwikkelingen.

Bij voorkeur doe je dat alles al etende en drinkende, het stikt hier ook van de dorpsfeesten, waar altijd een maaltijd aan gekoppeld is. Maar het gebeurt dus ook op uitgebreide schaal wanneer je elkaar tegenkomt ‘en route’. Dat is dan vooral in de auto want fietsers zie je hier een stuk minder. Je ziet je buurvrouw of collega-boer aankomen en dan stop je. Zonder die auto of tractor aan de kant te zetten. Dat is nergens voor nodig. Als er al een andere weggebruiker komt, dan neemt die ook gewoon even een rustmomentje of sluit zich aan bij het gesprek. Men neemt dan op z’n dooie akkertje de stand van het land door. Ik kan me zo voorstellen dat ze de meteoverwachtingen analyseren en op dit moment zeker weten de voortgang van de ‘gele vestjes’, heel veel automobilisten hier hebben ze pontificaal op het dashboard liggen. En ze delen wellicht wat wetenswaardigheden over de nu echt snel achteruitgaande moeder van Marie, de in Bordeaux studerende zoon van Margot & Laurent en de nieuwe vriendin van Jean-François. Of zoiets.

Datzelfde ritueel voltrekt zich ook op het schoolplein en bij de kassa van de supermarkt. De caissière stopt haar werkzaamheden, loopt achter haar kassa vandaan, men kust elkaar en start de conversatie. Of beter gezegd, gaat door waar men gisteren of van de week gebleven is. Ondertussen denk ik dan, ‘ik moet Carlijn afhalen, schiet op, ik heb wel wat beters te doen dan hier in de rij te staan’. Dat ongeduld is zinloos, die gedachten zijn ook weer ‘contraproductief’. Bovendien, wat is ‘beter’?

Bijpraten draagt bij aan het algehele welzijn. Het werk of wat voor andere bezigheden dan ook, kunnen blijkbaar wachten, zijn nu even minder belangrijk. Accepteren, temporiseren, bij voorkeur natuurlijk zelf actief mee gaan doen, mijn eigen ritme afstemmen op dat van mijn nieuwe omgeving. Kortom nu leven, dat is wat me te doen staat. Het gaat me al beter af, ik krijg het misschien wel onder de knie. Ben ik alsnog heel hip nietwaar? Goed ‘leven in het moment’? Misschien kan ik het gaan aanbieden als alternatief voor de traditionele mindfulness training of meditatieles. Gewoon een paar dagen meelopen met een Gersois(e). Simpel en lekker eten,  gecombineerd met wat fysieke arbeid buiten, omgeven door de mooiste natuur. In de aarde met je handjes. In de vette klei met die poten. Pakken we een wijntje en kletsen we wat bij. Rustig aan, alle tijd.

 

 

4 gedachten over “Tijd

  1. Ha, je schrijft heel plezierig; krijg t gevoel dat k er zo’n beetje bij ben☺️X,
    Stefanie

    Like

    1. Dankjewel😊, dat is fijn, hier zijn is geen straf, kom maar gauw n keer langs! X

      Like

  2. Je hebt het allemaal helemaal door! In die vier maanden ben je al aardig gewend aan het Franse leven. Geweldig!
    We hebben weer genoten van je verhaal. Wanneer komt je boek uit?

    Like

    1. Haha, dankjewel! Ja, je ziet t als je t door hebt😀.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close