Grond

Een stukje heuvel met uitzicht op de Pyreneeën. ‘Orienté sud’, omgeven door druivenranken van het naastgelegen ‘Domaine’. Nu nog voor een groot deel vol met struiken, boompjes, ‘onkruid’, maar met een beetje fantasie zie je daar een leuk huisje staan, met daarachter de moestuin en links, yep daar, daar zie je ons ronde zwembad met een heus ‘poolhouse’, voorheen verhuiscontainer.

Liefde op het eerste gezicht. ‘Un terrain constructible’ vlakbij ons lievelingsdorp. Te koop.

De maire zelf heeft ons er op gewezen. Vervolgens heeft hij de ‘Safer’ (organisatie die agrarisch bezit verkoopt) gebeld en gesommeerd als de wiedeweerga contact met ons op te nemen. Hij heeft me vervolgens eens goed geadviseerd over de te volgen onderhandelingstactiek (‘pleurer un peu et dire que c’est trop cher, que aucune personne va acheter’). Als Baptiste, de beste Safer man ons na een week nog niet heeft teruggebeld, spreekt le maire ter plekke een on-frans heldere boodschap op diens voicemail in. Alles voor de (toekomstige) inwoners.

Het is een levendig dorp. In tegenstelling tot veel andere villages is er hier nog wél een school. Groeiend zelfs, tegen alle trends op la campagne in. De schoolbus komt iedereen aan huis ophalen, want, zo zegt de burgemeester, als dat is wat de mensen willen, dan regelen we dat. Er is nog een bakker, nog een klein supermarktje, nog een postkantoor. De mairie is iedere dag (in plaats van een middag in de week zoals gebruikelijk) open. En natuurlijk is er een lekker restaurantje. Een dorp dat er nog maar een lotissement (woonwijkje) bij heeft ontwikkeld en een vitaal sociaal leven kent, met allerlei sportieve en culturele clubjes en verenigingen. Monsieur le maire is in 1983 voor het eerst als burgemeester gekozen. Negentien drie en tachtig, toen was ik brugpieper! Hij zit nu na 36 jaar in zijn 6deperiode van zes jaar en heeft nog een mandaat tot 2020. Normaliter classificeer ik dit direct als ‘volstrekt ongezond en ongewenst’ vanuit het oogpunt van democratie, frisse blikken, het belang van perspectief- en rolverandering etc. Maar dit is een geval apart, moet ik toch erkennen. De burgervader gaat er op zijn 70ste nog iedere dag vet voor. Iedereen die ik spreek (behalve dan Baptiste die vindt hem wat te ‘dwingend’;-) is zeer over hem te spreken. Betrokken, zichtbaar, aanspreekbaar, geen poeha. Actief en vooral met een flinke dosis goeie humor. Een man naar mijn hart.

Baptiste komt de week daarop bij ons thuis. Eerst moeten we bepalen welk stuk grond we willen kopen. Naast het ‘bebouwbare’ gedeelte bovenop de heuvel, is namelijk ook een stuk land daarachter te koop. We vragen hem wat het ongeveer zou kosten om ook nog een stukje niet-bebouwbare grond te kopen, in eerste instantie puur uit nieuwsgierigheid. Na wat driftig getik op zijn rekenmachine komt hij met een bedrag waarvan we in eerste instantie denken dat er op zijn minst een nul ontbreekt. Maar nee, een paar duizend meter erbij voor nog geen duizend euro. We besluiten ter plekke om er dan maar wat van bij te kopen. Ok, deal, een stuk van een meter of 8000, waarvan de helft bebouwbaar en de andere helft bijna gratis. Opgeteld tegen een zeer schappelijke prijs. Doen we. Waar kunnen we tekenen? Grapje, dit is Frankrijk.

Baptiste doet keurig uit de doeken welke stappen er nu gaan volgen, dat zijn er nogal wat. Dan geeft hij op ons verzoek een grove tijdsinschatting, ik zie de bui ondertussen al lang en breed hangen. Een maandje of wat hier, een paar weken daar, want ja eerst een uitgebreide landmeting , daarna met de resultaten naar het kadaster, dat er gemiddeld 3 maanden over doet, je weet wel, eens goed ‘reflecteren’. Vervolgens moet de notaire vanzelfsprekend tijd hebben om e.e.a. in alle rust en redelijkheid voor te bereiden. maar daarna gaan we echt wel richting voorlopige koopakte. Maar ho, niet te snel, we zijn er nog niet. Er moet natuurlijk een redelijke termijn zijn waarin de goegemeente de kans krijgt zich te kunnen melden met een papiertje dat hen ‘droit de passage’ geeft of waarmee ze een nog niet eerder geclaimd deeltje erfenis van ‘is het lang geleden’ komen ophalen. Als alles dan ondanks dat goed en wel gepasseerd is, dan kan de definitieve koop plaatsvinden. Als ik het zo optel, zitten we onderhand in 2020 eer we onszelf eigenaar kunnen noemen. Eer we er onze sleurhut op kunnen zetten en kunnen starten met de bouw.

Na flink wat doorvragen, blijkt dat bepaalde stappen ook – in theorie althans – deels gelijktijdig in plaats van volgtijdelijk kunnen, waardoor de hele procedure – wederom in theorie – in tijd beperkt zou kunnen worden. Ik hou me altijd graag vast aan deze logica, het maakt alles ‘maakbaar’ en te overzien. Helaas botsen theorie en logica met de Franse praktijk. Hier hebben ze très weinig boodschap aan allerlei als-dan (kan alles veel sneller, slimmer en beter) redeneringen. Want dat betekent namelijk afscheid nemen van de heerlijk rustgevende routines waarbij veel mensen na elkaar hetzelfde papiertje nog eens aandachtig (of niet, geen idee eigenlijk) doornemen. En daar, waarschijnlijk zonder zich bovenmatig in te spannen, best aardig voor betaald krijgen. Een beetje efficient en resultaatgericht samenwerken. Wie zit daar nu op te wachten? Waarom al die onnodige haast? N’inquietez pas, nergens voor nodig.

De eigenaar namens wie de Safer (onder)handelt, wil de hele rataplan in één keer verkopen. Wij zijn niet de enigen die een deel kopen. Toekomstig voisin Christian wil de lap grond achter ons kopen, want daarmee kan hij van het ene wijnveld naar het andere. Een wijnboer als buurman, je kan het erger treffen. Aan de andere kant woont een Engels echtpaar. Dat kan mij als anglofiel ook best bekoren. Zij kopen nog een stukje wat pal achter hun huis ligt. Raar genoeg was dat namelijk niet van de overbuurvrouw, de vorige eigenaar, van wie zij hebben gekocht. Een lappendeken aan perceeltjes.

Le géomètre-expert (ja die toevoeging doet het ‘m) komt alleen langs op voorwaarde dat álle toekomstige eigenaren aanwezig zijn. Het belang van zijn landmetingswerk kan blijkbaar niet overschat worden. Normaliter moet Baptiste een afspraak fixen, maar dit is een bijzondere situatie. Normaliter heeft hij namelijk helemaal geen irritante Hollandse in zijn nek hijgen. En zijn er ook geen Engelsen die zijn Franse vaagtaal niet begrijpen. Ze zijn al een paar maanden afwezig en hen helder per mail een voorstel doen voor de prijs van de grond en vragen naar een geschikt moment voor meting, blijkt iets teveel gevraagd voor hem. Laat staan iedereen actief en eenduidig informeren en komen tot een afspraak.

Om toch voor het eind van het jaar een eerste stap te kunnen zetten in de aankoop, stel ik Baptiste voor om te helpen. Hij reageert opgetogen op de uitgestoken hand, moe van mijn frequente vragenvuurtjes, mijn (toegegeven, licht wantrouwende) pourquoi’s over de traagheid der dingen. Ik bel +44, ik ontwar de Babylonische misverstanden die per email zijn ontstaan tussen deze wollig werkende semi-ambtenaar en de niet echt heel goed Frans sprekende Engelsen. Ik neem contact op met Christian, bel de géomètre, informeer Baptiste en de afspraak staat. In de week voor Kerst. Graag gedaan, de rien.

Op vrijdagmiddag staan we met een zwik mensen te kijken naar een landmeter, die niet zelf meet maar daar uiteraard zijn mannetje voor heeft meegenomen. De burgemeester komt langs om te checken of alles gaat zoals gewenst, blij dat er wat tempo in lijkt te zitten. Baptiste staat er ook bij, opmerkelijk activistisch ogend, pontificaal met een riek in zijn hand (reden volstrekt onduidelijk). Meneer de landmeter delegeert en commandeert dat het een lieve lust is. Wat ie wel doet, doet ie weloverwogen. Hij zet – zeer tegen de wens van zowel Engelse buurman als Pim – de door hen geplante piketpaaltjes nét een metertje naar rechts. Omdat hij immers monsieur le géomètre-expert is en wij als brutale buitenlanders, als lompe leken, overduidelijk zijn status en gezag onvoldoende erkennen. Dat wij op eigen houtje en in onderling overleg menen te kunnen besluiten waar we onze ‘grens’ willen hebben is ongehoord. Hij loopt nog wat extra rondjes hautain rond, om helder te maken wie er van wie afhankelijk is en rondt af met een discours over het werk dat hij de komende weken (na de vakantie wel te verstaan) voor ons gaat verrichten. Hij spiegelt ons nog eens fijntjes voor dat het kadaster daarna echt de tijd gaat nemen alvorens tot een besluit te komen. “Dus die afspraak bij de notaire, voor het tekenen van de voorlopige koopakte, die hoeft u pas in maart tegemoet te zien.” Baptiste peilt snel onze reactie en gaat stante pede fanatiek in discussie met meneer de meter. Hij betoogt met een zeker dédain en een mix van emotie & argumenten dat het hele proces wel degelijk sneller kan. Ik kijk hem verwonderd aan, hij heeft het licht der logica opeens gezien én geeft blijk van begrip voor ons lichte ongeduld. “Ga jij dat dan regelen”, vraag ik? “Biensûr”, zegt hij met een triomfantelijke blik. Nou, dat zou heel fijn zijn. Eerst maar eens zien…

We zijn nu een maandje verder. Van Baptiste nog geen woord, maar het is dan ook pas tweede helft januari. We hebben onze oorspronkelijke planning allang achter ons gelaten. Ondertussen hebben we al wel een positief ‘Certificat d’Urbanisme’ van onze beste burgemeester binnen. De verklaring sine qua non, eendrachtig afgegeven door gemeente, water- electriciteits- én rioleringsmaatschappij. Groen licht van al die partijen dat we op dat perceel kunnen bouwen. Het kan dus wél!

Nu die grond nog.

3 gedachten over “Grond

  1. Projectleider ruimtelijke ordening voor het hele district? Is dat rien pour toi?😂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close