Retour

Bepakt en bezakt vertrekken we naar Nederland. Met twee hele vrolijke kinderen, ieder met een onwaarschijnlijk goed eerste rapport. Met een rustige Maline en een klaaglijk miauwende Loekie. Met lekkere Magrets de canards, bijpassende Madiran wijntjes en wat bubbels uit de Bourgogne.

Op naar oma, op naar de node gemiste vriendjes en vriendinnetjes, op naar het beloofde land, althans dan toch in de gedachten van onze lieve schatten. Eerlijk gezegd maak ik me vooral zorgen om de gemoedstoestand waarin ze zich bevinden als we terug naar Frankrijk keren. Maar goed, dat is van later zorg.

België wordt ervaren als bijna ‘thuis’. Gejuich als we bij Hazeldonk de grens over gaan. Blijdschap als we bij oma de oprit oprijden. Tranen van geluk bij het weerzien met de BFF’s. Ik moet er zelf ook spontaan van huilen, want die waterlanders van dochterlief bevatten ook flink wat opgekropte heimwee en verdriet.

Kerst is ouderwets gezellig met familie en vrienden, de dagen daarna gevuld met bezoekjes hier en daar, bijkletsen en ‘bij’winkelen. Ja, vreselijk. Zien kopen, doet kopen. Na vijf maanden nauwelijks een andere winkel dan een supermarkt van binnen te hebben gezien, is het wel even lekker om Hema, Kruidvat en favoriete kledingwinkel te bezoeken. Wat een drukte, overal heel veel kopende mensen, dag in dag uit. De hebzucht, de drang, geen houden aan. Daar ben ik niet zomaar van af. Gelukkig zijn we er maar even.

De dagen vliegen voorbij, Oud en Nieuw vieren we voor het eerst zonder Stijn want die blijft bij beste vriend en vuurwerk(incl. bril heeft hij me plechtig verklaard). De filmpjes die hij gemaakt heeft van al zijn explosieve activiteiten op Oudejaarsdag heb ik maar niet helemaal bekeken; overstromende putdeksels, kilometerslange fietstochten in de bossen om ‘een rustig plekje te vinden om te knallen’. Wil ik dit weten? Jaha, natuurlijk, want ik wil altijd álles weten, dat ‘wat niet weet, wat niet deert’, sla ik meestal klakkeloos in de wind, maar in dit geval? Weet je wat, ik laaf me even in onwetendheid, met moeite, maar toch, misschien wel beter voor mijn gemoedsrust. Wat een wijsheid bezit ik toch al in dit nieuwe jaar ;-).

Pim, Carlijn en ik gaan het nieuwe jaar rustig en relaxed in, op een nogal samengeraapt zooitje maar prima vakantiepark op de Veluwe. Samen met vrienden, Top 2000, tafeltennis, verslavende 3000 stukjes tellende Jan van Haasteren legpuzzel die met roulerende inzet van een m/v of 10 best snel te doen is, natuurlijk oliebollen, lekkerder Cremant dan Champagne en zónder vuurwerk want mét hond.

En dan is daar alweer bijna de dag om terug te keren. Retour naar Frankrijk, retour’ naar huis’? Woensdag nog even een relaxed dagje bij oma. De kinderen houden zich vooralsnog rustig. Geen emotionele buien, geen verwijtende blikken, geen anti-Frankrijk tirades, geen verstoppogingen, geen gefakete ontvoeringen. Hmmm, moet ik me nu juist wel of geen zorgen maken? Is dit nu ok of slechts een stilte voor de storm? Nou El, misschien zijn die kinderen gewoon erg ‘mindful’. Ze leven zo te zien in ieder geval erg hip and happening ‘in het moment’. Vragen zich veel minder dan jij af ‘wat als’, terwijl je diep van binnen donders goed weet dat het geen enkele zin heeft om die vraag te stellen. Ze vergelíjken niet constant zoals jij wel doet! Ok, ok helder. Dit valt dus alles mee.

Ja, er vloeien wat tranen bij het afscheid, ook bij mij trouwens – ik moet ongesteld worden, dan krijg je dat ;-). Maar raar genoeg, of misschien juist normaal genoeg pakken ze na twee minuten sniffend in de auto, hun tablet, zetten hun hoofdtelefoons op. Als ik ze aankijk, kijken ze met een tevreden glimlach terug. En verdwijnen heel rustig en relaxed in hun eigen (vrij digitale) wereld.

Geen gedoe, geen gezeur, volledige vanzelfsprekende acceptatie. Jeetje, daar kan ik nog wat van leren. Zij hebben die boekjes en cursussen over loslaten, accepteren, in het hier en nu zijn, helemaal niet nodig, bij hen gaat het allemaal nog volledig vanzelf! Waar ben ik – zijn wij, de hele geestelijke (zelf)hulpindustrie overziend zijn ‘we’ namelijk met best veel – die levenskunst kwijtgeraakt? En waarom? Kan ik die heerlijk onbevangen, onveroordelende staat van (kind) zijn weer terugvinden zónder die hele zwik aan redjezelfenalswedantochbezigzijnookjerelatieboeken, zoekpakdeelenvermenigvuldigjegelukcursussen, zweefjezelfnaardehemelenterugmetalsjewiltzelfsheteyogahoudingen?

Waarom niet eigenlijk!? Wat er was, gaat niet weg. Het verdwijnt hooguit naar de achtergrond, zakt diep weg in je herinneringen, je gevoelens, je gedachten. Net als gemis, verdriet, liefde. Het gaat nooit helemaal weg. Het is en het blijft er altijd. Gedecimeerd wellicht, ergens ver weg, verstopt, opgerold in een donker hoekje, maar latent aanwezig. Geloof ik tenminste. Als de draad die je heel vertrouwd weer oppakt, ook al heb je iemand heel lang niet gezien. Alsof er geen dag verstreken is. Als Franse vervoegingen die je ooit ergens in 3 of 4 vwo naar binnen gestampt hebt en die tig jaren later automatisch uit je mond rollen. Als die jongen die opeens in je herinnering voorbij flitst bij het horen van dat ene liedje ergens uit de jaren ’90. Raar toch!? Haha, nou ik weet niet of het zo simpel is, maar het klinkt best aannemelijk dat alles wat je ooit dacht, voelde, wist, leerde er allemaal nog is toch?! De vraag is alleen of en hoe het zich laat vinden.

Hier en nu. Als je ze nú zou vragen, ‘Nederland of Frankrijk’, dan zeggen ze Nederland, dat weet ik vrijwel zeker. Maar volgens mij begint er bij die twee ergens – volstrekt onbewust – een vlammetje te groeien en gloeien voor hier, voor Frankrijk. Zonder dat ze er erg in hebben, zonder dat ze er iets aan kunnen doen. Of misschien zijn het mijn eigen wensen en gedachten die ik er op loslaat. Dat kan ook. Het komende jaar zal het ons vanzelf laten zien. Daar hoef ik niks voor te doen, realiseer ik me. Vooral niet willen sturen of forceren. Meegaan, ja met die welbekende ‘flow’, dan sal alles reg kom. Dat meegaan is minder makkelijk dan het lijkt. Dat vergt ook wat geduld en vertrouwen. Dat tweede heb ik zo nu en dan wel, dat eerste gaat me nog ernstig parten spelen.

Rustig blijven, niet overhaasten. Laten gebeuren in plaats van in de (re)actiestand schieten. Geduld. Hoe vaak heb ik dat niet benoemd, ‘teruggekregen’, opgeschreven als ‘intentie’ of ‘leerdoel’ bij een van die ontwikkelcursussen? Een beetje jammer dat ik op mijn 47ste moet constateren dat het nog steeds een ‘ontwikkelpunt’ is. Hoezo hardleers? Ik kan het natuurlijk heel wijs en verstandig ook met enige mildheid beschouwen. Ergens is er een best aardige eigenschap, die nét iets te ver is doorgeschoten, zich iets te enthousiast heeft doorontwikkeld. Een ‘te-tje’. Nou ja, daar heb ik er nog wel een paar van, die bevindt zich in prima gezelschap. Een typisch geval van ‘een leven lang leren’ zullen we maar denken. Dat neem ik dan toevallig erg letterlijk. Dat duurt al – en zeer waarschijnlijk nóg – wel een poosje. Ik heb hopelijk nog een flink stuk leven voor me. Nog even geduld aub.

Donderdagavond zijn we terug. Een oorverdovende rust heet ons welkom. De Melkweg strekt zich recht boven ons uit. Inktzwart met duizenden oogverblindende sterren. Knisperende vrieskou, even heel diep inademen, niet te beschrijven hoe lekker die frisse lucht voelt. Open haard aan, kinderen met warme kruiken in bed. Thuis.

2 gedachten over “Retour

  1. Hai Ellen, wat gaaf, je blog. Ik had je vertrek naar Frankrijk nog helemaal gemist. Wauw. Ik ga fijn genieten van je verhalen de komende tijd.
    Ik heb overigens het Brabantse land verlaten. Mijn ex en ik zijn (helaas maar goed) uit elkaar en ik heb een huisje gekocht in Utrecht. Hoe levens zich ontwikkelen… blijft een spannende reis. 🙂
    Groetjes!! Tanja

    Like

    1. Hee Tanja, wat leuk! Bij jou ook flink wat veranderd. Grappig he hoe die levens heerlijk hun eigen willetje hebben, niet altijd via de makkelijkste wegen, maar wel mooi🍀😊.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close