Herfst

Gisteren was het 1 november. Allerheiligen. Nooit echt bewust meegemaakt, maar hier in Frankrijk kan het je niet ontgaan. Een vrije dag, de meesten maken er een lang weekend van. De kinderen hebben hier nu ook ‘vacances de la Toussaint’. Die duurt net als alle andere vakanties (m.u.v. de grote) 2 weken. Zes weken op, twee weken af. Een ‘natuurlijk’ schoolritme hier.

De laatste weken verschenen in en om alle super- en bouwmarkten van die potten met bolchrysanten. En gisteren zag ik waar die voor bestemd zijn. Het begraafplaatsje bij het verscholen kerkje achter ‘ons uitzichtpunt’ staat vol met chrysanten. Wit, geel, roze, paars, oranje, donkerrood. Een fleurig geheel.

kerkje.jpg

 

Het zijn bijna allemaal familiegraven. Met z’n allen bij elkaar, samen in het leven, samen in de dood. Er staan ook een paar eenzame (houten en stenen) kruizen, sommigen niet eens met naam of steen. Op bijna alle graven staan (meestal meerdere) chrysanten. Ik vind het wel wat hebben. Een mooi ritueel. Even stilstaan bij, denken aan. Al die graven met gekleurde bloemen. Liefdevol en troostrijk.

 

Ondertussen kleurt en stilt de natuur ook. Vorige week plonsden we nog een laatste keer in het zwembad, overdag nog 21 graden. Nu spatten de besneeuwde Pyreneeën bijna dagelijks van het scherm af. We zien ze nu weer vaker en ze lijken veel dichterbij door het contrast van die witte bergen met de donkergekleurde omgeving.

Herfst, de klok een uur terug. Verandering van seizoen. Druiven geplukt, kale ranken (volle vaten!). Mais geoogst, lege velden. De natuur komt tot rust na alle groei, bloei, inspanningen en oogst. Laat los wat niet meer nodig is. Ontspant en bereidt zich voor op een rustige winterslaap. Ook wij passen ons aan en gaan meer naar binnen. We leefden tot nu toe vooral buiten en in de ‘gîte’ (voormalige stal die aan het woonhuis zit). Heerlijk koel, fijne keuken. Zo naar de veranda, onze zomerse ‘living’. Maar van de week was het 12 graden toen ik ’s ochtends beneden kwam. Tijd om te ‘verkassen’.

De afgelopen dagen hebben we een interne verhuizing gehad. Alle keukenspullen en onze eettafel en stoelen naar het gewone ‘huis’ – gedeelte. Alles wat meer bij elkaar, met de open haard als warmstralend middelpunt. Gelukkig hier wel aanvullende centrale verwarming. En met z’n zessen (inclusief hond en kat) in een ruimte warmt het sowieso wel op. Het gîte – gedeelte is nu leeg en koud. Dat wordt onze tafeltenniszaal, inclusief zitje en natuurlijk-gekoelde biertjes. De houtkachel kan altijd nog aan als het echt te gortig wordt. We zijn voorbereid voor het koude seizoen. Een paar ‘sterretjes’ (1 stère is ongeveer 1 kubieke meter) hout liggen opgestapeld onder het afdak van de oude stal. Een deel ervan al gebruikt, de warmte van een echt vuurtje in houtkachel of haard is onvervangbaar en fikkie steken is altijd leuk!

Na drie maanden verlengd zomervakantiegevoel, visite, ontdekken en verkennen. Na veel administratief uitzoekwerk en geregel[1]. Na het zo goed en kwaad als het kan ondersteunen van Stijn en Carlijn bij hun opstart op école en collège (spannendste weken van hun leven tot nu toe), kom ook ik langzaam wat meer tot rust. Tot stilstand. Tot ‘besef’- tijd.

Ik merk dat ik onderhand behoefte krijg om me ergens op te richten, iets ‘constructiefs’ te ‘doen’ (ik bedoel dan dus iets anders als carte grise of fournitures bemachtigen of ruzie maken met Nldse zorgverzekeraars). Ik moet nodig weer een focus, een ‘project’ hebben, anders ga ik me vervelen en word ik vervelend. Voor mezelf, maar vooral ook voor mijn arme omgeving. Dat moeten we niet hebben!

Ok Ellen, iets met een doel, richting en natuurlijk met resultaat! Iets wat m’n grijze cellen activeert en uitdaagt. Maar waar ga ik me op richten? Wat ga ík eigenlijk doen hier midden in het land van zonnebloemen en wijn? Wat kán ik doen in een land waar ik niks heb aan mijn vlotte Nederlandse beleidsbabbel binnen de bekende polderige bestuursbubbel? Ik heb voor het eerst in mijn volwassen leven even geen scherpomlijnd idee, geen plan, laat staan een ‘betalende’ klus of baan. Dat voelt vreemd.

Hoe stel ik me zelf voor? Wie ‘ben’ ik als ik me geen adviseur, projectleider, afdelingshoofd kan noemen? Als ik geen beroepsmatig etiket heb om op mezelf te plakken, zo’n ding waaraan ik mijn identiteit toch níet of nauwelijks meende te ontlenen? Belangrijker misschien nog wel, wie ben ik als niemand mij kent? Wie ben ik zonder netwerk, zonder ‘naam en (positieve en negatieve) faam’?

Wat denk je zelf Ellen? Juist ja, het klinkt hard, maar het is zoals het is. Dan ben je eigenlijk ‘niemand’, ‘nobody’, ‘personne’! Nou, nou, dat is wel heel erg cru geformuleerd. Wat denk je van die lieve boeven, die hebben me toch nodig? Ik ben in die zin toch best functioneel? Hee en wat denk je van Maline dan? Voor haar ben ik echt wel iemand. Ze is altijd heel blij als ze me ziet en ik haar uitlaat. Ze volgt me als een schaduw, ze houdt zeker weten hondsveel van me.

Even serieus, dat besef dringt nu pas echt tot me door. Ik moet hier helemaal opnieuw beginnen, blanco, kaal. Dat voelt eerlijk gezegd wel kwetsbaar. Wie blijft er eigenlijk over als mijn professionele identiteit wegvalt. Als je die beschermlaag er af haalt? In mijn geval nota bene 100% vrijwillig en (best) weloverwogen. Kun je nagaan wat het met je doet als je ontslagen wordt, je werk ongewild kwijtraakt.[2]

Goed, wat blijft er dan over? Een verzameling min of meer inzetbare talenten, min of meer ontwikkelde competenties, min of meer effectieve eigenschappen en karaktertrekjes. En dat ongeorganiseerde zooitje moet ik dan nu ‘even’ opnieuw gaan richten, professioneel ten toon gaan spreiden en bijvoorkeur lonend gaan inzetten. In een land waar ik niets en bijna niemand ken? Waar er een andere cultuur heerst. In een omgeving waarin men mijn Franse huis tuin en keuken geklets schattig vindt, maar dat is nèt iets anders dan professioneel sprekend en schrijven. Wat ga ik dan in ’s hemelsnaam doen? Dat is een interessante ‘uitdaging’.

Voordat ik in een complete identiteitscrisis beland (maak je geen zorgen, ben ik net iets te eigenwijs en te nonchalant voor, komen die eigenschappen me nu ff goed van pas), bekijk ik het ook maar even ‘seizoensgebonden’. Ik ben immers ook natuur. Het is herfst, dus ook ik ben even wat minder actief groeiend, bloeiend, producerend, even wat minder vol (nee niet letterlijk, die vlieger gaat dan weer niet op), minder zichtbaar, minder aanwezig (dat had ik graag willen meemaken, hoor ik mensen denken;-).

Ik ben even in de spaarstand, bereidt mij voor op een nieuw – hopelijk groeizaam en productief – seizoen. Als dat dan ook voor mij zo rond de lente resulteert in concrete, werkgerelateerde acties en bezigheden, in frisse ‘professionele’ bloei, dan ga ik relaxed mee in het hele flow & grow-gebeuren. Dan loop ik lekker synchroon met al die natuur hier om mij heen.

Mensen, als ik het zo bekijk, wordt het alweer wat ’lichter’. Ik laat mijn relatieve  ‘identiteitsafname’ gewoon even ‘zijn’, ik laat het even los. En hoe een en ander dan weer als vanzelf groeit en toeneemt, dat moge tous les saints weten. Ik vertrouw even op de natuurlijke cyclus. Ik laat het gebeuren.

(Ondertussen kan ik altijd nog iets als ‘coach’ worden, net als de andere helft van de mensheid. Geen beschermde bezigheid en ik heb die zweeftaal aardig onder de knie al zeg ik het zelf.)

Herfst en winter, prima dat jullie er zijn. Zeer zeker nuttig, zonder twijfel nodig en ja hoor, ook best mooi. Maar lente, eerlijk, ik kijk nu al naar je uit!

 

 

[1]Jawel die carte grise is binnen en we kunnen VGZ vaarwel zeggen. Pim’s eenmanszaak is geregistreerd en we zijn daarmee allemaal ziektekostenverzekerd hier in Frankrijk.

[2]Doet me met enige weemoed denken aan mijn eerste studiejaar (ja 1989, dat is lang geleden), college Inleiding tot de Sociologie, geweldige professor Kees Schuyt. Hij schreef een mooi en indringend boek: ‘Een Tijd zonder Werk’.

Tot slot nog even wat mooie plaatjes. Als ik daar loop en dit zie, word ik pas echt stil. Ontzagwekkend en enorm relativerend.

lac de gaube.jpg

7 gedachten over “Herfst

  1. Wat prachtig geschreven,Ellen..
    Zalig herkenbaar, die interne dialoog wie je dan bent zonder je werk :p
    Iiefs van Stefanie

    Like

  2. Dat is nou je authenticiteit vinden Ellen. En authentieke mensen, zonder gezweef en facades, dat zijn de ware coaches. Komt goed! Mooie verhalen.

    Liked by 1 persoon

  3. Ha Ellen, fijn stuk!
    Heel eerlijk ook.
    Lekker hè, schrijven? Nadenken over een mooie zin, woordkeus, waar de punt komt te staan, etc. Ook heel creatief en contemplatief ( mooi woord).
    Vooral doorgaan! Dan wordt het vanzelf een bundel. Mooi doel.
    Au revoir ( ik speel met de gedachte om in de zomer te komen kamperen).
    En de lente is mij ook altijd zeer welkom.
    Maar nu even tijd voor kaarsjes en de kachel.
    Lieve groet, Monique

    Like

    1. Ha Monique, dankjewel! Ja, heerlijk dat schrijven en wie weet zo’n bundel idd, leuk idee. En die kaarsjes en kachel kan ik ook waarderen, ieder jaargetijde heeft zn charme :-). Liefs Ellen

      Like

  4. Hi Ellen, wat leuk om van je te horen. Geweldig dat jullie echt gegaan zijn!
    Herkenbaar je tekst over wie je bent zonder je werk….ik ben ook op zoek naar een nieuwe uitdaging!
    Heel veel succes daar! Hartelijke groet, Karin

    Like

    1. Hoi Karin, leuk dat je reageert! Ja we hebben de sprong gewaagd :-). Ik hoop dat je ’n andere leuke klus vindt, tot die tijd lekker genieten van wat rustiger periode, met weer meer ruimte voor andere dingen! Groetjes Ellen

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close