Mijn VGZ

Ergens komen, ergens gaan. Dat heeft best veel administratieve voeten in de aarde.

Beste mevrouw van den Hout, 

U hebt uw zorgverzekering bij VGZ gewijzigd. De nieuwe polis vindt u in de bijlage van deze e-mail.

Ik maak me zorgen om mijn geestelijke gesteldheid. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn zorgverzekering heb gewijzigd. Wel kan ik me herinneren dat ik 3 dagen geleden een digitale brief heb ontvangen via ‘Mijn VGZ’.

“Hartelijk dank voor uw bericht over uw verblijf in het buitenland. Het is voor ons niet mogelijk uw verzekeringsrecht in Nederland te beoordelen. Laat uw recht op Wet Langdurige Zorg (WLZ) toetsen door de Sociale Verzekeringsbank (SVB). Wilt u binnen 60 dagen een kopie van de WLZ-verklaring aan ons toesturen? Alvast hartelijk dank.”

Ik log in op ‘Mijn VGZ’ alwaar ik mijn ‘nieuwe’ polis doorlees. Ik heb nog steeds dezelfde verzekeringen, Pim ook en ja die premie en dat eigen risico zijn ook nog onverminderd hoog. Hee, waar zijn Stijn en Carlijn gebleven? Verdwenen. De polis is van 4 naar 2 personen gereduceerd. Dus Stijn en Carlijn lopen nu volledig onverzekerd rond? Dat voelt niet goed. Ik bel ‘mijn’ VGZ.

‘‘Ja mevrouw, nee dat is geen fout, dat is logisch. Logisch? Jaha, want uw kinderen wonen in Frankrijk en moeten dus verzekerd zijn in Frankrijk. Ja ok, wij wonen allemaal in Frankrijk en de SVB moet toch dat onderzoek doen naar of we wel of niet ‘WLZ ‘gerechtigd’ zijn? Dan kunt u toch niet daarop vooruitlopend twee kinderen van een polis halen?

“Nou mevrouw, dat zal ik u uitleggen: uw kinderen werken niet in Nederland en zijn dus geen fiscaal inwoner meer.” De twijfel over mijn eigen geestesgesteldheid slaat over naar twijfel over die van de jongeman. Bij mijn weten is kinderarbeid in Nederland al sinds het Kinderwetje van Van Houten (1874) afgeschaft. De tafel af-, de vaatwasser in- en hun kamer opruimen, dat is alle arbeid die ik kan bedenken. “Nee dat klopt meneer, ze werken inderdaad niet in Nederland en ook niet in Frankrijk trouwens.”

vgzIk probeer het nog een keer. Volstrekt tevergeefs, maar op het momento dado was ik nog vol hoop en die doet leven. “Mijn man en ik zijn alle twee ZZP-er, betalen belasting in Nederland en we werken (nou bluf ik, m’n man werkt) de rest van dit jaar gewoon nog voor Nederlandse opdrachtgevers.” Ik heb met m’n brave kop al de volledige premie voor de Zorgverzekeringswet  (en ja dat is ook voor die WLZ) voor héél 2018 betaald. “Dan kunt u toch niet onze twee kinderen zomaar uit een polis schrijven?” Welnu, dat kon deze jongeman wel degelijk verantwoorden en dat was ook heel logisch en terecht, “want die kinderen wonen én werken niet in Nederland. Als de SVB vindt dat wij dat als VGZ niet goed hebben gedaan, dan horen we dat wel en dan draaien wij onze beslissing terug.”

En bedankt ‘mijn VGZ’. Dit ging ‘m niet worden met deze jongeman, er was overduidelijk geen ‘klik’. Ik hang op.

De SVB dan maar. De vriendelijke Limburgse dame geeft aan dat zij als SVB alleen toetsen of personen recht hebben op ‘WLZ’ en dat ze dat vaststellen via de door ons (alle vier separaat) in te vullen formulieren. Of ze de uitkomsten dan terugkoppelt naar VGZ? “Mevrouw,  wij doen alleen het onderzoek en laten u de uitkomst weten, niet de zorgverzekeraar. Dus het is niet zo dat u de VGZ terecht kan wijzen of zo? Nee.”

Unknown

“Maar mevrouw, als ik u mag adviseren?” Jazeker, dat mag. “U kunt VGZ vragen waarom ze u geen 106 formulier hebben gestuurd, want dat moeten ze eigenlijk doen als iemand verhuist naar het buitenland.” Natuurlijk, een ‘106 formulier’. “Of, u dient gewoon bezwaar in tegen de poliswijziging.” Shit, waarom heb ik dat zelf niet bedacht? Mijn bureaucratische survival skills blijken zwaar onderontwikkeld en dat na meer dan 25 jaar werken in en voor de overheid. “Ah hier helpt u me enorm mee, heel hartelijk dank!”

Ik bel terug naar ‘even helemaal niet mijn VGZ’. Ze hebben me nu gekoppeld aan Sander. Ik leg hem de hele situatie uit en eindig met de mededeling dat “VGZ volgens de SVB dit helemaal niet had mogen doen, maar ons een 106 formulier had moeten sturen en het WLZ- onderzoek had moeten afwachten in plaats van prematuur twee kinderen van een polis afhalen.” Ik geef toe, misschien net iets stelliger geformuleerd dan door de aardige Limburgse dame. Maar dit is nu toevallig een ‘skill’ die ik wel goed beheers.

Sander is gelukkig een weldenkend mens en vindt het met mij erg vreemd dat er zomaar twee kinderen van een polis gehaald zijn. Hij vraagt me om een ogenblikje geduld, gaat ‘even in mijn dossier duiken’ en ‘sparren met een collega’. Sander komt na een paar minuten terug. “Mevrouw, ik heb het even onderzocht en overlegd en u heeft natuurlijk volkomen gelijk. Dit hadden wij niet zo mogen en moeten doen.” Nou, daar ben ik het helemaal mee eens. Ik vraag hem of Stijn en Carlijn nu weer op de polis terugkomen. “Ja mevrouw, ik garandeer u 100% dat dat geregeld gaat worden, dit was een ‘systeemfout’, nogmaals excuses.” Apologies accepted Sander. Wij hadden gelukkig wèl een klik. Opgelucht wens ik hem een heel fijn weekend. Voorlopig lopen we weer allemaal verzekerd rond. Leve Sander!

Een dag later ontvangen wij een brief van de INSEE, de instantie die in Frankrijk de belangrijke SIRET en SIREN nummers uitdeelt. Die nummers zijn eigenlijk hét bewijs dat je in Frankrijk bent, dat je bestaat (als ondernemer, als burger). Een soort BSN nummer.

Joehoe! De ondoorgrondelijke machine van de Urssaf is in beweging gekomen. Die Kamer van Koophandel annex toegangsportaal, dat ogenschijnlijk zielloze systeem waar we maandenlang anoniem en digitaal rondgezworven hebben, was opeens iets gaan doen.

urssaf

Dankzij onze lieve Virginie! Zij belde me vorige week, eindelijk hadden we elkaar te pakken. Ik moest onmiddellijk alle documenten via de mail naar haar sturen (i.p.v. via internet in te dienen). Zij zou ze afhandelen en doorsturen. En ja hoor, binnen een week ligt er een verlossende brief in de bus dat Pim (en z’n eenmanszaak) geregistreerd staat en dat hij dus recht heeft op een zorgverzekering! Dat is in ieder geval 1 van ons, nog 3 te gaan. Vive Virginie!

Dankzij Sander en Virginie blijven al die grote bureaucratische organisaties, zoals een VGZ, een SVB, een Urssaf levensvatbaar. Blijven ze van ons, van ‘mijn’. Zonder hen zijn die systemen (en daarmee de publieke sector en volgens mij ook de democratie) ten dode opgeschreven.

Leve de mensen die onze systemen gezond houden, door actief gebruik te maken van het individuele recht én de plicht om zelfstandig en logisch te blijven denken en doen!

Leve ‘onze’ Sanders, vive ‘nos’ Virginies!

2 gedachten over “Mijn VGZ

  1. Oh ok, dus als ik het goed begrijp heeft je verzekeraar je niet op de hoogte gesteld van het niet meer verzekeren van je kinderen, was dit “niet meer verzekeren van S. en C.” onterecht, en was minstens 1 medewerker ervan overtuigd dat dit keurig volgens hun eigen zorgbijbel ging? Mooi stapeltje missers. Lekker leesvoer, Ellen!

    Liked by 1 persoon

    1. Ja precies volgens ‘hun eigen zorgbijbel’, mooie verwoording😉. Dankjewel!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close