Beestjes

Ik maak met jullie welnemen even een klein uitstapje. Dit keer gaat het niet zozeer over mijn kennismaking met het ‘publieke’ leven maar meer over die met het ‘buiten’ leven.

Van een van de dichtst bevolkte landen naar een van de dunst bevolkte regio’s van Europa. Van een aan de stad geplakt semi-vinex dorp naar ‘la campagne’. Van woonwijk met enkel wat muren tussen ons en de buren, naar vrijstaand huis op de heuvel.

Vroeger op dan ooit. Zon op zien komen, onder zien gaan en datzelfde geldt voor de maan. Tienduizenden sterren, de Melkweg boven ons. En heel veel ‘stilte’, of beter gezegd afwezigheid van door mensen geproduceerde geluiden.

Wel veel gezoem, gebrom, gekrijs, gekrekel. S’avonds en s’nachts het geroep van de uil en andere roofvogels. In het bos achter ons geluiden die door merg en been gaan. Daar vinden complete slachtpartijen plaats, schijnbaar door vossen of marters. Ook de kippen van de buren moesten het bezuren.

En herten bij de vleet. Braaf op de weilanden en langs de bosjes. Maar ze lopen ook heel onvoorzichtig pal voor auto’s de weg over. Ik zag er van de week een paar wachten totdat de auto héél dichtbij was, toen pas staken ze over! Verwarde herten.

Vleermuizen, ook binnen op zolder. Salamanders die zich tegen onze muur of op het terras laven aan de warmte van de zon. Helaas ook wel wat hoornaars, ze zijn niet agressief trouwens. Alleen als die beesten binnen zijn (ze komen op licht af, niet op zoet) en zo’n zwaar bromgeluid opzetten en met hun grote lijf rondvliegen, dan is leuk anders. ‘Gewone’ wespen, wel agressief. Ik heb er blijkbaar een paar onheus bejegend, want ik ben de eerste weken vrij frequent gestoken. Nutteloze k-wespen.

Kortom, we zijn omringd door heel veel beestjes. En dan hebben we sinds een week of 6 ook nog gezinsuitbreiding! Vandaar dat vroege opstaan.

Maline, onze slimme (vandaar de naam) en ondeugende schat van een jonge hond. En Loekie, onze eigenwijze edoch très sociale poes. Wat, een poes?! Hmm, ja zo’n beest ‘dat er bij mij nooit van m’n leven in komt, een poes in huis, ik er uit’, ja zo een inderdaad. Want we hadden muizen en eentje zat er gewoon in de vuilniszak en keek me heel brutaal en van veel te dichtbij aan en toen was de maat vol en ging van den Hout bij nader inzien natuurlijk net zo makkelijk helemaal om. Ja hoor, een poes, helemaal goed! Ik kan een gezonde dosis autonomie en eigenzinnigheid zeer waarderen dus ik snap niet precies wat ik ook al weer tegen katten had. Anyway, dit was wel weer een les. Ik ga nu echt nooit meer ‘nooit’ zeggen.

maline en loekie

Maar goed, die twee dames zijn nu alle twee een kleine 4 maanden oud. Maline vraagt nèt wat meer aandacht en geduld dan zo’n zelfstandige en schone poes. Ik liep de eerste weken vooral veel te moppen en dweilen (naast natuurlijk 6 of 8 wandelingetjes per dag), want madame was natuurlijk niet meteen zindelijk. Ook was en ben ik veel tijd kwijt aan knuffelen en aaien. Kortom heel veel pósitieve aandacht en pósitief opvoeden. Dat is namelijk ook precies de bedoeling volgens Martin Gaus.

Ook doe ik af en toe (‘nee, dat moet consequent’, hoor ik je denken) een poging om ongewenst gedrag te negeren in plaats van te bestraffen. Dat negeren moet namelijk ook van Martin. Ja, we hebben ons goed ingelezen, zo’n hondenopvoeding nemen we niet lichtvaardig op en ze hebben hier geen puppycursus (hè wat ontzettend jammer nou). Ik doe uiteraard ontzettend m’n best maar als je denkt dat ik jou met je ongewenste gedrag volledig negeer, als jij míj compleet negeert (omdat je zo nodig een of ander beest moet opgraven of lijkje moet aflikken), dan heb je het natuurlijk mis. En ja, dan geef ik je dus aandacht. En nee, dat is dan even géén pósitieve aandacht. Tja Martin, ik weet dat dat niet de bedoeling is. Maar ik heb er dan nèt even de kracht niet voor, sorry.

Wie helaas ook minder positieve aandacht van ons vragen, zijn de groene monstertjes die bij honderden ons huis invallen via ramen, kozijnen, deurposten. Ze kruipen, maar kunnen ook vliegen (ook al met zo’n zwaar irritant bromgeluid). Blijkbaar zoeken ze als het afkoelt, de warmte op. Iedere avond gaan we op jacht want vooral Carlijn en ik willen geen brommende beestjes in onze kamers.

schildwants

De groene monsters blijken bekend bij iedereen. Het zijn wantsen. Nooit echt opgevallen in Nederland, maar hier helaas huisdier nummer 1 in aantal rond deze tijd van het jaar. Stinkende schildwantsen. Penetrante geur verspreiden ze.

Na avonden lang wantsjagen lees ik dat je die beestjes kan bestrijden met munt, want van die geur houden ze niet. Nou ik wel, dus dat komt mooi uit. En gelukkig hebben we een weiland vol aan voorraad. Ik leg op alle kozijnen en tussen alle luiken takjes munt.

Een wesp zit op de vensterbank. Hij verorbert een stinkende groene wants. Hmm, okee,  daar kom ik (dan ook maar) van terug, díe ‘k’-beestjes hebben toch wel een nuttige functie.

Een gedachte over “Beestjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close